• تاریخ : ۲۸ام فروردین ۱۳۹۷
  • موضوع : آسیان

شکاف های طبقاتی، جنسی ، قومیتی و امثال این‌ها در ایران به وفور یافت میشود.
مکان هایی در کشور وجود دارد که با دیدن انها غم انگیز ترین صحنه ها برایتان رقم میخورد
و ترکیبی از غم و اندوه، ترس و وحشت هست.در تصاویر زیر با زندگی زیر خط فقر آشنا می شوید.

زندگی در روستاهای بخش بوشکان شهرستان دشتستان بوشهر زیر تیغ محرومیت در حال کمرنگ شدن هست.
آب در منطقه تنگ‌خون و روستاهای ارغون ارزشی صد چندان و برابر با زندگی انسان دارد،
روستاییان تنها از نعمت برق برخوردارند و راه‌های رسیدن به روستا تنها تا نیمه آسفالت هست،
آنها پس از پیمودن کیلومترها راه شوسه به جاده‌ی اصلی می‌رسند.

امکانات درمانی اندک و چند روستا از یک خانه بهداشت برای دسترسی به بهداشت استفاده می‌کنند.
دسترسی به آموزش تنها تا مقطع ابتدایی امکان‌پذیر هست
و تعداد زیادی از دانش‌آموزان به دلیل دوری راه و فقر اقتصادی از تحصیل محروم هستند.

زندگی زیر خط فقر در شهرستان دشتستان بوشهر

زندگی زیر خط فقر

زندگی زیر خط فقر در روستاهای بوشهر

بیشتر جوانان برای یافتن شغل راهی برازجان، کلمه و بوشهر می‌شوند
و تعدادی نیز به دلیل بیکاری به اعتیاد روی آورده‌اند. خشکسالی، کمبود منابع آب و کاهش چشمگیر بارندگی
سبب از بین رفتن دامداری و کشاورزی در سطحی گسترده از روستاهای منطقه شده هست.

دسترسی به آب آشامیدنی با واریز پول و تهیه فیش با هزینه‌ای بیش از درآمد
خانواده‌های روستایی امکان‌پذیر هست، بیشتر مردان به بازیاری (کار روی زمین کشاورزی و نگهبانی از مزرعه)
و چوپانی روی می‌آورند، بخش زیادی از درآمد خانواده‌ها با کمک‌های کمیته امداد
و دریافت یارانه فراهم می‌شود.

زندگی زیر خط فقر

زندگی زیر خط فقر در ایران

بیشتر بدانید : گزارشی از وضعیت زندگی و مشقت‌های ساکنان روستاهای مجاور نیروگاه اتمی بوشهر

فاضلاب رهاشده نیروگاه در محیط‌ زیست از دیگر مشکلات اهالی هست که وارد فاز جدیدی شده هست …
«آقای روحانی، درباره مردم هلیله و بندرگاه دستور انقلابی دهید نه اداری.»
این بخشی از نطق پیش از دستور عبدالحمید خدری، نماینده بوشهر، گناوه و دیلم در مجلس
در اواخر تیرماه هست که احتمالا چنین جملاتی در مجلس‌های گذشته هم به گوش نمایندگان رسیده،
چراکه معضل این دو روستای محروم همسایه نیروگاه اتمی عمری به درازای همان نیروگاه دارد.

زندگی زیر خط فقر در روستاهای استان بوشهر

زندگی زیر خط فقر

زندگی زیر خط فقر در بعضی نقاط کشور

به گفته عصرایران به نقل از شرق، این نطق بغض ۴٠ سال مانده در گلوی قریب پنج
‌هزار ساکن این دو روستای چسبیده به نیروگاه اتمی بوشهر هست؛ دو روستایی که بارها قول مساعد
برای تعیین‌تکلیف‌شدن گرفته‌اند اما هنوز پادرهوا و در جایی که قانون منع‌شان کرده، روزگار می‌گذرانند.

قول‌هایی برای ماندن و البته قول‌هایی برای انتقال به جایی بهتر؛ ترجیع‌بند
راهکارهای مختلفی بوده که برای رهاندن این مردم رنج‌کشیده و صبور در این سال‌ها ارائه شده هست.
آخرین مورد آن هم از تلویزیون محلی پخش شده هست. چندی پیش بود که در شبکه استانی
صداوسیمای بوشهر، رسما از اطمینان‌خاطر مردم برای ماندن در دیار آبا و اجدادی‌شان صحبت شد،
بااین‌حال، ابراهیمی، اولین فرماندار بوشهر در دولت تدبیر و امید، علت استعفایش را
ناامیدی از تحقق وعده‌هایی اعلام کرده که پیرامون تعیین تکلیف مردم این دو روستا داده بود.

زندگی زیر خط فقر

تصاویری غم انگیز از زندگی زیر خط فقر

بی‌شهر؛ بلاتکلیف و بی‌مکان

جنوب شرق شبه‌جزیره بوشهر جاده معروف به جاده نیروگاه قرار دارد که علاوه بر مرکز شماره‌گذاری
خودرو که باعث رفت‌وآمد مردم استان به آنجاست، بعد از طی‌کردن حدود ١۵ کیلومتر به روستایی با قدمت هزارساله
می‌رسید که نام قدیم آن «بی‌شهر» و نام امروزی آن هلیله هست؛ روستایی با بیش از دو هزارو ۵٠٠نفر
جمعیت که شغل بیشتر ساکنان آن ماهیگیری هست و عده‌ای هم با اندک نخل‌هایی که از بی‌آبی جان به در برده‌اند،
روزگار سخت و پرمشقتی را می‌گذرانند.

از هلیله و نیروگاه که عبور کنید روستای ساحلی بندرگاه نمایان می‌شود
که دیگر همسایه نیروگاه هست که فاصله‌اش با آن بیش از حد مجاز نزدیک هست. بندرگاه بیش از دو هزار نفر
جمعیت دارد که بیشتر آنها از اسکله صیادی روستا امرارمعاش می‌کنند. روستایی که علاوه بر صید ماهی و میگو
که تابستان‌ها ساکنان بوشهر را برای خرید به آنجا می‌کشاند، دارای میدان بزرگی هست
که از دیرباز مردم اطراف برای دیدن مراسم تعزیه روز عاشورای این روستا که از شهرت و قدمت خاصی
برخوردار هست، به بندرگاه می‌آیند.

روایت زندگی زیر خط فقر

زندگی زیر خط فقر

زندگی اسفناک زیر خط فقر

پاییدن هم‌زمان نیروگاه و مصالح ساختمانی!

در مسیر حرکت به این روستاها با عبور از تابلوی بتونی بزرگی که روی آن نوشته
«حریم ۵ کیلومتری نیروگاه اتمی بوشهر» اولین چیزی که به آن برخورد می‌کنید، پست ایست و بازرسی
هست که با افراد همیشه مسلح توجه تازه‌واردان را جلب می‌کند؛ نیروهایی که علاوه بر حفاظت از محدوده اطراف
نیروگاه، در چند سال اخیر وظیفه ممانعت از ورود مصالح ساختمانی (سنگ، سیمان، گچ و…)
به هلیله و بندرگاه را هم برعهده گرفته‌اند. از سال ٨١ تاکنون ساخت‌وساز در این دو روستا ممنوع اعلام شده
و طبق گفته ساکنان محلی، دردسرهای همراه‌داشتن سیمان و گچ دست‌کمی از حمل مواد مخدر ندارد!

نامه نیوز ، عصر ایران

اشتراک در شبکه اجتماعی

گوگل پلاس فیسبوک تویتر لینکدین دیگ کلوب فیسنما