• تاریخ : ۷ام آذر ۱۳۹۶
  • موضوع : آسیان

راز جیمز کامرون درباره تایتانیک

جیمز کامرون سازنده فیلم پرفروش «تایتانیک» سرانجام به این سوال پاسخ گفت که چرا در آخرین صحنه فیلم،
رز تلاش نمی‌کند تا به جک روی دری که در آب شناور بود، جایی بدهد؟

کامرون با پاسخ به این پرسش دل بعضی از مخاطبان را هم به درد آورد.

وی در گفتگویی با ونیتی فر، در پاسخ به این که چرا رز جایی برای جک روی در شناور در آب باز نکرد؟ گفت:
جواب خیلی ساده و در صفحه ۱۴۷ فیلمنامه نوشته شده هست. آنجا ذکر شده جک می‌میرد… همین.

کامرون افزود: این خیلی ابلهانه هست که حالا بعد از ۲۰ سال بیاییم بنشینیم در این باره حرف بزنیم.

سازنده «تایتانیک» گفت: اما در عین حال این نشان دهنده این هست ,
که جک آنقدر برای مخاطبان عزیز بود که دیدن مرگ او این همه آنها را اذیت کرده هست.

جیمز کامرون

نظر جیمز کامرون درباره فیلمنامه تایتانیک

وی افزود: اگر او زنده می‌ماند، فیلم بی‌معنی می‌شد… این فیلم درباره مرگ و جدایی هست؛ او باید می‌مرد.
حالا چه این طور، چه با افتادن یکی از دودکش‌های بزرگ کشتی روی او، جک باید می‌رفت.

این هنر هست، اتفاق‌ها باید به دلیل هنری رخ دهد، نه برای دلایل فیزیکی.

صحبت های جیمز کامرون درباره تایتانیک

کامرون که در عین حال به عنوان فردی اهل صحت علمی شناخته شده هست،
از نظر فیزیکی نیز از خودش و فیلمش دفاع کرد و گفت:
من با یک تکه چوب روی آب بودم و دو روز افرادی را روی آن امتحان کردم و دیدیم در چنان شرایطی تنها آن تکه چوب می‌تواند,

از یک نفر حمایت کند و این به معنی آن هست که رز در غیر این صورت نمی‌توانست در آب ۲۸ درجه زیر صفر به مدت سه ساعت باقی بماند ,
تا کشتی نجات بتواند به او برسد.

نتیجه گیری کامرون در نهایت چنین بود: ما خیلی خیلی دقیق سعی کردیم آنچه را در فیلم می‌بینید در بیاوریم.
آن زمان -همان طور که حالا- باورمان این بود که تنها یک نفر می‌توانست در آن شرایط زنده بماند.

البته این نخستین بار نیست که کامرون این بحث را تقریبا رها کرده و سال ۲۰۱۲ نیز که گروهی خواسته بودند ,
ثابت کنند برای هر دو شخصیت فیلم روی در جا بود، او سعی کرد نشان دهد که این امکان پذیر نبود.
البته این بار او جبهه متفاوتی گرفت و بر این نکته تکیه کرد که از نظر داستانی جک باید می‌رفت.

پس نتیجه‌ای که از همه این حرف‌ها گرفته می‌شود این هست که جک باید می‌مرد تا هواداران فیلم،
به عنوان یک فیلم کلاسیک، هنوز بعد از ۲۰ سال برای از دست رفتن او غصه‌دار باشند.

مهر

اشتراک در شبکه اجتماعی

گوگل پلاس فیسبوک تویتر لینکدین دیگ کلوب فیسنما